Ik was midden in een set toen de krampen begonnen.
Niet de subtiele soort. De soort die je halverwege een rep doet stoppen om even adem te halen. De soort die je heel duidelijk herinnert wat je lichaam vandaag aan het doen is, of je het nu gevraagd hebt of niet.
Vanuit de woonkamer hoorde ik mijn man volledig uitrazen over de Olympische Spelen. Nederlandse schaatsers. Die benen. Dat vermogen. Hij amuseerde zich kostelijk.
En ik stond daar met een halter, te besluiten of ik de sessie zou afmaken of gewoon op de grond zou gaan liggen.
Ik maakte de sessie af. Maar het bracht me aan het denken.
Wat als ze haar regels had?
Ik keek naar die Nederlandse schaatsers en dacht aan wat het vraagt om daar te geraken. Jaren. Decennia. Alles geoptimaliseerd. Elke variabele onder controle.
En dan dacht ik: wat als zij vandaag haar regels had?
Niet als grap. Als een echte vraag.
Want niemand praat daarover. Je kijkt naar die vrouwen op het toppunt van hun atletisch leven, die presteren op een niveau dat de meesten van ons zich nauwelijks kunnen voorstellen, en het gesprek gaat altijd over trainingsschema's en mentale kracht en opoffering.
Maar statistisch gezien beheert de helft van hen een menstruatiecyclus bovenop dat alles. En dat deel blijft buiten beeld. Buiten het commentaar. Volledig buiten het gesprek.
Dat is geen voetnoot. Dat is het hele verhaal.
De fitnesswereld heeft een selectief geheugen.
Gymcultuur houdt ervan te praten over opdagen als het moeilijk is. Geen excuses. Trainen door ongemak heen. Mentale kracht.
Maar over één bepaald soort ongemak wordt het stil.
Regels.
De advertenties tonen vrouwen mid-sprong, perfect belicht, vol energie. Ze tonen nooit de vrouw die drie ibuprofen nam voor haar warming-up. De vrouw die opgeblazen is en uitgeput en toch traint. Niet omdat ze buitengewoon is, maar omdat het gewoon dinsdag is en ze een routine heeft en haar cyclus haar leven niet gaat bepalen.
Die vrouw bestaat. Ze is waarschijnlijk jij. Ze is zeker ik.
En het feit dat we er nauwelijks over praten, dat het in fitnessruimtes nog steeds een beetje ongemakkelijk is om te noemen, is oprecht vreemd als je er even bij stilstaat.
We praten over macro's. Over slaapcycli en herstelmomenten en de optimale eiwitinname per kilo lichaamsgewicht. Maar het iets dat de helft van de bevolking treft, ruwweg een week per maand? Nog steeds een beetje lastig om ter sprake te brengen.
Het is geen zwakte. Het is biologie met slechte timing.
Hier is wat er werkelijk gebeurt als je traint tijdens je regels en het zwaarder aanvoelt dan normaal.
Het is zwaarder dan normaal. Dat zit niet in je hoofd.
Pijndrempels verschuiven. Energieniveaus dalen. Je zenuwstelsel verwerkt hormonale veranderingen die alles beinvloeden, van spierfunctie tot stemming tot hoe je lichaam de temperatuur regelt. Sommige dagen van je cyclus voel je je sterk. Andere dagen voel je alsof je door water beweegt.
Geen van die dagen maakt je zwak. Ze maken je een persoon met een lichaam dat een cyclus heeft.
De vrouwen die dit doorhebben, die stoppen met vechten tegen hun biologie en beginnen ermee samen te werken, trainen niet minder. Ze trainen slimmer. Ze weten wanneer ze kunnen duwen en wanneer ze moeten aanpassen. En ze stoppen met zich te verontschuldigen voor het verschil.
Terug naar de woonkamer
Mijn man schreeuwde nog steeds naar de televisie toen ik mijn sessie afmaakte.
Ik stond in de deuropening, bezweet en met krampen, en keek hoe die Nederlandse schaatsers de finish overstaken. En ik dacht aan al de vrouwen op dat scherm die precies hadden gezeten waar ik die ochtend zat. Niet in mijn woonkamer. Maar in die specifieke combinatie van lichamelijk ongemak en toch gewoon doorgaan.
Niemand commentarieert dat deel.
Opdagen als je lichaam niet meewerkt is niet uitzonderlijk. Voor vrouwen is het gewoon deel van de deal. Het is altijd deel van de deal geweest. Misschien is het tijd dat we er ook zo over praten.
Geen conclusie met een strik eraan
Ik ga je niet aanraden om je cyclusfasen bij te houden en je trainingsschema rond je luteale fase te optimaliseren. Daar zijn apps voor en mensen die het goed doen.
Ik zeg alleen dit.
Als je deze week getraind hebt en het was zwaarder dan het had moeten zijn, en je weet waarom, dan is dat genoeg. Je hoeft er niet dramatisch doorheen te bijten. Je hoeft niet te doen alsof het niet speelt.
Je moet alleen weten dat elke vrouw die serieus traint precies heeft gezeten waar jij nu zit.
En de meesten maakten de sessie toch af.
GIMALIS is gemaakt voor echte vrouwen met echte lichamen. Helemaal.
