Een gesprek met de oprichters

GIMALIS is gebouwd door een koppel: Bart, de other half van GIMALIS, en Mona, de better half. Hij is fotograaf en marketeer van beroep. Zij voelt meteen wanneer iets klopt. En vooral wanneer niet. Hij bouwt de business, zij beslist wat GIMALIS wordt. We zaten met hen samen om eerlijk te praten over hoe dit begonnen is, hoe het in de praktijk werkt, en voor wie ze dit eigenlijk maken.

Bart, hoe is GIMALIS eigenlijk begonnen?

Bart: Het is begonnen omdat mijn vrouw Mona niets vond dat hield. Ze was beginnen trainen, eerst lopen, later gewichttraining erbij, en alles wat ze kocht was ondermaats. Kleuren vervaagden, ondersteuning klopte niet, kledij hield haar tempo niet bij. Ik ben fotograaf en marketeer van beroep en mijn agenda liet het toe om iets te bouwen. Dus we zijn samen beginnen kijken naar wat zij eigenlijk nodig had.

Mona: Voor mij begon het vooral vanuit het gevoel dat ik nergens vond wat ik zocht. Er waren altijd kleine dingen die ik goed vond aan verschillende producten, maar nooit alles samen in één stuk. De juiste pasvorm, de juiste steun, het juiste gevoel, de juiste uitstraling. Dus zijn we eigenlijk beginnen bouwen aan iets dat voor mij nog niet bestond. En om eerlijk te zijn: dat kon pas op het moment dat ik anders naar mijn lichaam begon te kijken. Als ik dit twee jaar eerder had proberen maken, was het een ander product geweest.

Mona, vertel daar eens over.

Mona: Ik heb altijd veel gelopen. Maar niet omdat ik ervan hield. Omdat ik smaller wou zijn, of mijn gewicht onder controle wou houden. Veel groenten, veel fruit, maar eigenlijk te weinig eten. Ik dacht dat ik gezond bezig was. Dat was ik niet. Ik sportte veel en voelde mij vaak leeg.

De echte klik kwam na onze trouw. Voor de trouw was ik opnieuw in oude gewoontes gevallen: weinig eten, maaltijdshakes, detoxsapjes. Ik dacht dat ik snel genoeg moest vermageren om goed in mijn trouwjurk te passen. Na de trouw kregen we COVID, ik begon weer normaal te eten en kwam natuurlijk weer bij. En toen dacht ik: ik ben een slimme vrouw, ik kan dit niet blijven doen.

Als ik duurzame resultaten wilde, moest ik het op de juiste manier aanpakken. Dus ben ik beginnen lezen over voeding en training, maar altijd met het idee dat het gezond moest zijn en vol te houden op lange termijn. Genoeg eten. Juist trainen. Geduld hebben. Uiteindelijk begon ik week na week resultaat te zien. Niet alleen aan mijn lichaam, maar ook aan mijn gezondheid.

Bart zei mij ergens in die periode ook: als je echt vet wilt verliezen, wat ik trouwens helemaal niet vind dat je moet willen, waarom stop je dan niet met die uren lopen en doe je geen gewichttraining? Je wordt sterker, je lichaamscompositie verandert en spieren verbruiken energie. Nu bekeken weet ik dat hij op een subtiele manier wou dat ik anders naar sport leerde kijken.

Bart, wat zag jij toen dat zij niet zag?

Bart: Mona is de sterkste vrouw die ik ken. Als ze een doel voor ogen heeft, zal ze dat behalen. Ik wil niet betweterig overkomen, en ze weet ondertussen trouwens veel meer van sport dan ik. Maar op dat moment las ik veel wetenschappelijke boeken over training. Alan Aragon, Tudor Bompa, die lagen open en bloot rond met aantekeningen op elke pagina. Ik zag bij Mona vooral het doel om af te vallen. Ik zag niet die drive om gewoon te willen sporten. Ik heb heel mijn leven intensief gesport en wist hoe dat aanvoelt. Ik wou dat zij dat ook had. Niet voor een of ander uiterlijk doel maar puur om het sporten zelf.

Het is een cliché maar het is waar: als je sport om te sporten, ga je er op een bepaald moment ook anders (doorgaans gezonder, beter) uit beginnen zien. Maar dan is dat een bijkomstigheid, geen doel.

Mona, wanneer is het omgeslagen?

Mona: Eerlijk? Het beeld van die smalle "runner" zat lang in mijn hoofd. Maar Bart had gelijk dat ik geen plezier had in mijn sport. Die runner's high heb ik nooit echt bereikt. Hij had een powercage gezet in zijn toenmalig appartement, naast de loopband. Mijn argument was dat ik geen spieren wou kweken omdat ik niet te breed wou worden. Bart heeft een no-bullshit kijk op zulke dingen. Hij zei: Mona, mannen hebben ongeveer vijftien keer meer testosteron dan vrouwen. Als spieren kweken zo simpel was, was elke man op aarde gespierd. Je gaat niet ineens "buff" worden.

Het idee van sterker worden intrigeerde me. Ik ben zelf boeken en artikels beginnen lezen. En ik heb altijd een zwakkere bovenrug gehad. Een van de eerste dingen die mij opviel na enkele maanden trainen was iets heel kleins maar fundamenteel. Vroeger als er zonder dat ik het wist een foto van mij werd genomen, had ik ingevallen schouders. Op een bepaald moment was dat weg. Ik stond plotseling rechter en zag er sterker maar ook eleganter uit.

Wanneer kwam GIMALIS in beeld?

Mona: Ik kocht vrij snel de populaire merken. Wat me verbaasde was hoe kwalitatief ondermaats die waren. Eerst kocht ik de goedkopere varianten van de bekende namen. Daarna ben ik duurdere stukken beginnen kopen, denkende dat het probleem prijs was. Maar zelfs daar was telkens iets mis. Kleuren die vervaagden. Geen ondersteuning op de juiste plaatsen. Logo's die afgewassen raakten na drie wasbeurten. Ik was eigenlijk geshockeerd.

Bart: Dat detail van die logo's is iets wat mij opviel. Ik ga het merk niet vernoemen, maar het was een "echt" fitnessmerk. En nog een kleine anekdote: Mona had een witte broek aan. Ik vroeg of die nieuw was. Ze zei nee, ik heb die al een tijdje. Ik vroeg welk merk het was, omdat ze er eerlijk gezegd geweldig in stond. Zo'n broek vergeet ik normaal niet. Lang verhaal kort: het was geen witte broek. Het was een roze broek die compleet verkleurd was. En we spreken over weken, niet jaren.

Dat een "echt" merk dat liet gebeuren, vond ik beangstigend. Mona traint thuis in legging en sportbeha, en bij intensiever lopen werd duidelijk dat de ondersteuning niet mee kon. Als je hard traint moet alles errond volgen. Rust, voeding, schoeisel. De kledij deed dat niet.

Het was COVID. Mijn job lag plat, ik had tijd. Ik ben toen begonnen met één idee: ik ga DE outfit maken die Mona nodig heeft. "THE ONE", die naam dragen we nu nog. Kleurvast, ondersteunend waar het moet, stevig, en vooral: gemaakt voor een vrouw die echt sport en zweet. Mona besliste hoe het eruit moest zien, wat goed of niet goed voelde. Ik bouwde de business eromheen.

Hoe werkt dat in de praktijk tussen jullie, vandaag?

Bart: Mona stuurt mij bijna elke dag WhatsApps en Instagram-links. Soms een kleur, soms een detail van een snit, soms een vaag idee dat ze nog niet kan verwoorden. Ik gebruik mijn grafische skills om dat dan uit te werken en haar een voorstel terug te sturen. Mona heeft doorgaans het laatste woord. Op vlak van kleur heb ik misschien nog net iets meer het laatste woord. Zij is fan van veel kleuren tegelijk. Op dit moment beperken we het bewust, zodat alles bij elkaar past. Noem het mijn beroepsmisvorming door mijn grafische achtergrond.

Mona: Uiteindelijk hebben we altijd consensus. En de echte kwaliteitstest is dat ik elk stuk uitvoerig draag en test. Daarna gaat het door naar onze ambassadrices, die ook gewoon echte sportvrouwen zijn die de outfits tot het uiterste testen. Als het daar doorkomt, weten we dat het goed is.

Voor wie maken jullie dit eigenlijk?

Mona: Eerlijk? Ik maak dit echt voor mezelf. Dat is altijd het uitgangspunt. Ik heb telkens dezelfde vier vragen. Is dit iets dat ik aan zou doen? Wil ik hierin trainen? Voel ik me hier comfortabel in, zowel qua ondersteuning als hoe het eruit ziet? En tot slot: ga ik dit binnen twee jaar nog kunnen dragen zonder dat het verkleurd of uitgerafeld is?

Als ik op alle vier ja kan zeggen, kan het door.

Wat is het belangrijkste dat een nieuwe klant moet weten over GIMALIS vandaag?

Mona: Een speciaal moment voor mij was het berichtje van een klant. Ze stuurde dat ze nog steeds dezelfde outfit als hoofd-outfit gebruikt, drie jaar na aankoop. En dat die nog steeds helemaal goed is. Dat is voor mij waar het over gaat. Dat een andere vrouw nog steeds onze outfit kan gebruiken en blij mee is. Het basisidee blijft hetzelfde. Zou ik het kopen? En dat houdt in dat het kwalitatief moet zijn, dat ik erin kan zweten. Ik wens dat de vrouwen die dit kopen, weten dat ze geen kat in een zak kopen.

Bart: We zijn daar trouwens ook actief mee bezig. Binnenkort kondigen we een verkoopspunt aan waar je de kledij kan passen en voelen. En we hebben nog meer plannen in de pijplijn. Niet met verkooppraat. Gewoon door vrouwen te laten passen, voelen en zelf beslissen.

GIMALIS™. Premium Belgian activewear. She trains. We build.