Ik stond in een paskamer met een legging opgetrokken tot mijn heupen en ik wist het al. De kruisnaad was vierkant. Een letterlijk vierkant stuk stof, gestikt in een andere kleur draad, op precies de plek waar niets de aandacht mag trekken. Ik had het honderd keer gezien. Toch gekocht. Mezelf verteld dat het prima was.
Het was niet prima. Het duurde alleen even voor ik dat hardop zei.
Wat slechte sportkleding je werkelijk kost
Er is een lijst van dingen waarmee vrouwen hebben leren leven in sportkleding, en de meesten van ons zijn opgehouden te merken hoe lang die lijst is.
Leggings die dwars over de buik snijden, precies op het breedste punt, zodat overtollige huid over de tailleband plooit op een manier die je de hele sessie je top naar beneden doet trekken. Beha's die alles laten zakken, zodat je elke stap voelt als je probeert te lopen, omdat de ondersteuning decoratief is. Logo's en kleuren die er in de winkel uitstekend uitzien en daarna vervagen op die specifieke doffe, vlekkerige manier na tien wassen, het soort vervaging dat dure dingen goedkoop laat lijken. Stof dat doorzichtig wordt zodra je de stang laadt en werkelijk in een squat zakt.
Ik kocht namen. Betaalde voor namen. En liep dan rond in gymkleren die er na tien dagen tien jaar oud uitzagen.
Dat is geen kwaliteitsproduct. Dat is een kwaliteitsfoto van een product.
Het cellulitisding dat niemand bespreekt
Ik had dit bijna niet opgenomen. En het feit dat ik het bijna vergat vertelt je alles over hoe veel dit werkelijk uitmaakt zodra het opgelost is.
Jarenlang was strakke trainingskleding iets wat ik droeg met een specifiek soort laagdrempelig ongemak. Het stof plakte op een manier die alles zichtbaar maakte, en ik paste me aan en trok bij en herordende mezelf en ging dan verder met de sessie terwijl een deel van mijn hoofd nog bezig was met hoe ik eruitzag van achteren.
GIMALIS-leggings verwijderden dat volledig. Ik stopte eraan te denken. Ik stopte met controleren. Ik trainde gewoon. En ergens tussen jaar een en jaar twee van ze consistent dragen, realiseerde ik me dat ik er maanden niet aan had gedacht.
Die mentale ruimte, de ruimte die eerder werd ingenomen door bijstellen en controleren en vaag zelfbewust zijn, werd teruggegeven aan de training zelf. Dat is meer waard dan welke eigenschap dan ook vermeld op een productpagina.
Wat er verandert als de kleding echt werkt
Ik squat nu diep zonder een tweede gedachte. Er bestaat geen versie van mijn huidige training waarbij ik midden in een set stop om te controleren of het stof nog ondoorzichtig is. Geen opstaan uit de bodem van een squat en me afvragen. Het stof barst niet onder belasting. Het verschuift niet. Het heeft geen beheer nodig.
Dat gevoel heet je veilig voelen in wat je draagt. Het klinkt als een lage lat. Dat is het ook, eigenlijk. De meeste sportkleding haalt hem gewoon niet.
En het veranderde iets aan hoe ik door een sessie ga. Als de kleding geen probleem is, wordt de training het enige. De set. De stang. De volgende rep.
Ik wilde het merk laten groeien zoals ik mijn lichaam liet groeien
Ik heb heel lang getraind met het idee dat ik kleiner wilde zijn. Dat is eerlijk en ik schaam me er niet voor. De meeste vrouwen die beginnen met trainen willen hetzelfde. De fitnesswereld biedt bijna niets anders.
Dan verschoof er iets. Het doel stopte aftrekken te zijn en begon opbouwen te zijn. Ik stopte vooruitgang te meten in wat verdween en begon het te meten in wat ik kon doen, hoe ik bewoog, waartoe mijn lichaam bekwaam werd. Mijn lichaam groeide. Benen, billen, rug. Ik keek ernaar en voelde iets wat ik niet had verwacht te voelen: trots op de grootte, niet ondanks haar.
GIMALIS is diezelfde verschuiving, toegepast op een merk. Niet achter krimp aan. Niet achter shortcuts aan. Iets bouwen dat beter wordt hoe langer je je eraan vasthoudt.
Ik wilde dit merk laten groeien zoals ik mijn lichaam liet groeien. Langzaam. Bewust. In een richting die werkelijk iets betekent.
De paskamer was het begin
GIMALIS begon in de kloof tussen wat er verkocht werd en wat er werkelijk nodig was. Niet meer keuze. Geen luidere campagnes. Niet nog een merk met een kortingscode en een transformatiebelofte.
Gewoon sportkleding gebouwd voor een vrouw die serieus traint. Wiens lichaam veranderd is en blijft veranderen. Die klaar is met naden op de verkeerde plaatsen en kleuren die het opgeven en stof dat een echte sessie niet aankan.
Die zich veilig, ondersteund en volledig zichzelf wil voelen als ze haar spiegelbeeld ziet tussen sets.
Ik heb dit voor haar gebouwd. Omdat ik te lang haar ben geweest zonder het zelf te hebben.
GIMALIS. Premium Belgische sportkleding. Gemaakt voor de zelfverzekerde vrouw.
